Niet allemaal hebben we dezelfde doelstellingen en dus ook niet dezelfde trainingsopbouw.
De teamleden die nu al het voornemen hebben meerdere malen de berg op te fietsen hebben al een langere periode achter de rug waarbij de training voornamelijk bestond uit het maken van lange rustige duurtrainingen en krachttrainingen in het krachthonk of op de fiets.
Intussen zijn we in een periode van intensievere training met veel klimwerk aanbeland.
Op deze pagina vind u verslagen van de training en de voortgang in Maart 2008.
Zaterdag 15 mrt 2008
Training Z- Limburg
Tijdens de spinningles op woensdag vertelde Siemon dat hij van plan was om zaterdag naar Limburg te gaan om daar het laatste deel van de Amstel Gold Race te gaan rijden. Zoiets hoef je natuurlijk maar één keer te melden en prompt waren we met z'n vijven waar later nog twee "gasten" bij kwamen: Kees, collega van Marga bij één van onze sponsors KWD en Nick, 14-jarige zoon van Monique.
De reis verliep voorspoedig en geheel volgens planning zaten we om 10 uur op de fiets.
Kees voorop met Siemon, samen navigerend om eerst de aansluiting te vinden met de geplande route. Dat ging niet helemaal volgens de kortste weg maar dat boeide nauwelijks want in Limburg kun je overal mooi fietsen dus het verhoogde de stemming alleen maar!
Na enige tijd de eerste serieuze klim in de Voerstreek (B) en hier bleek al gauw dat we een groep hadden met diversiteiten maar ook één belangrijke overeenkomst: Dus opgeven was geen optie! ook niet voor Marga die bepaald een mindere dag had.
Nick vloog elke helling op als een jonge hond en leverde keiharde gevechten met zijn moeder om als eerste boven te zijn, Siemon en René lieten beiden zien prima uit de voeten te kunnen bergop, en ikzelf (Gert) deelde de mening van mijn beroemde generatiegenoot Joop (De Tour is nog lang en Parijs nog ver!) en koos voor een gestadig ritme en klom constant zonder veel te verliezen. Ook Kees liet zien bepaald niet voor het eerst op de fiets te zitten.
Na zo'n twee uur werd het tijd voor een koffiestop en als je dan toch in Limburg bent doe je er iets bij: rijstevlaai. Hier besloten Kees en Marga de terugreis te gaan maken, Kees had nog andere verplichtingen en voor Marga was de afstand en het aantal klimmetjes ook wel echt voldoende gezien haar trainingsmogelijkheden èn het gebrek aan vorm van de dag.
Met z'n vijven gingen we dus verder en begonnen aan de Camerig. Al gauw met gemengde gevoelens, Siemon begon zijn benen te voelen, René meer de rijstevlaai, Nick was wat minder jonge hond (spaarde zich voor de finale zei hij) Ik klom nog steeds gestadig en Monique.....die gaf fietsles!! De hele Camerig staande op de pedalen! Ze ging een sterke jonge vent voorbij die ik hoorde zuchten van verbazing, ik gaf hem een schouderklopje en zei hem het zich niet al te zeer aan te trekken...Boven even wachten op elkaar, de verschillen waren maar klein, en gezamenlijk verder via enkele kleinere klimmen naar de eerste echte kuitenbijter de Kruisberg (door René omgedoopt tot Pokkenberg) korte tijd later gevolgd door de Eyserbosweg, die volgens Nick "best meeviel"!
Boven gekomen werd even wat tijd genomen voor drinken, een banaantje en wat foto's en ikzelf imiteerde wat Italianen die ik in de Maratona op de top van de berg hun fiets zag showen, reed wat rondjes en trok bewonderende blikken van teamgenoten en passanten naar mijn nieuwe Time VXR die vandaag voor het eerst echt naar buiten mocht.
Verder ging het weer richting Fromberg, die we om onbekende reden niet te zien kregen(of waren we zo sterk dat we het niet opmerkten?), bereikten Schin op Geul en begonnen aan de Keutenberg. Hier valt niks meer te sparen, in te houden of te reserveren! Hier is het volle bak vanaf de eerste meter! Weer hield Monique ons het doel voor ogen (het staat op de rug van onze shirts!) en konden wij niet anders dan kreunend en steunend, met brandende bovenbenen, hijgend als stoomlokomotieven, meer harkend dan fietsend achter haar aan naar boven zien te komen!
Maar het hoe is niet waar het om gaat! Dat we er komen is het enige wat telt! Want onze pijn is maar van korte duur en eenmaal boven weet je dat je kunt rusten, de pijn zakt weg en maakt plaats voor voldoening! Je kunt weer verder! Dus wat stelt dat nou voor in vergelijking met wat degenen voor wie we het uiteindelijk allemaal doen moeten doormaken? Helemaal niks dus!
Verder ging de rit richting Valkenburg en de Cauberg, beroemdste berg in Nederland, niet makkelijk maar ook zeker niet de zwaarste al kan dat knap tegenvallen als je nog niet optimaal zit qua duurvermogen en de kilometers zwaar gaan wegen! Eenmaal boven gekomen zat het echt zware werk erop en na nog zo'n 10 km, voor enkelen evengoed nog zware km's, bereikten we Gronsveld en onze auto's.
Voldaan en met een heel goed gevoel over een TOP-dagje fietsen werd de thuisreis aanvaard. Voor meer foto's klik hier
Zaterdag 8 mrt 2008
2e Bijeenkomst Alpe-d'Huzes
In de Gazelle fabriek in Dieren, waren we te gast voor de 2e deelnemers bijeenkomst van Alpe d’Huzes 2008. Terwijl er vorig jaar een kleine honderd man waren, waren we er nu met meer dan 300 die nauwelijks in de kantine konden, velen moesten achterin staan! De marketing-man van Gazelle heeft al beloofd dat er een fabriekshal gebruikt kan worden voor de bijeenkomst van volgend jaar.
Zoals gewoonlijk was er het voorstelrondje, waar iedereen die dat wilde aan het woord kwam. Mensen vertellen hun beweegredenen waarom ze meedoen, de één omdat hij/zij zelf die klote ziekte heeft, of genezen is, of uit dankbaarheid omdat een dochter is genezen van kanker, de strijd soms tegen de onmacht. Maar wat duidelijk is, door deze Alpe d’Huzes actie wordt de onmacht omgezet naar kracht en daar gaat het om. Je hoort het bij iedereen, maar je kan het niet voldoende herhalen, je haalt de kracht uit het feit dat je jezelf totaal belangenloos inzet voor iemand anders, daar zit ‘m de kneep. Daarom fiets je door en daarom ga je door met sponsoren te overtuigen om geld te geven.
Naast de persoonlijke verhalen, ook de uitleg van de organisatie, hoe werkt de kledingbestelling, maten, soorten kleding, logo’s van sponsoren op de shirts. De catering, de bar en de keuken, wat er moet dagelijks voor 500 mensen gekookt worden, wat een uitdaging!! Daarnaast het medische team van Daan. Dit jaar meer dan 40 (para) medici op de berg, om de (st)rijders te assisteren, een sportarts van Maxima Medisch Centrum die uitlegt hoe je jezelf moet verzorgen op die dag qua eten en drinken. En uiteindelijk Rob Geels, onze koers directeur, die ons heeft uitgelegd hoe dé dag er uit gaan zien. Verzorgingsposten, tijdwaarneming, veiligheidsmensen (Politie bikers), motards, busjes voor vervoer van mensen, het kan allemaal niet op. Wat er allemaal niet bij komt kijken, het is niet alleen dat er een dikke 300 fietsers zijn, maar er zijn er minstens wel net zoveel die allerlei hand en spandiensten verlenen, om de fietsers ongestoord hun werk te kunnen laten doen. Fantastisch allemaal!!!!
Ook de lokale franse autoriteiten en bewoners zullen een bijdrage gaan leveren middels kortingen voor supporters, afgezette wegen en meer. Dat en de deelname van tenminste één Belg geeft al aan waar de organistie heen wil in de toekomst: Een groots internationaal evenement!
Zondag 2 mrt 2008
Soms zit het mee, soms…..
De afgelopen twee weken zaten vol tegenstellingen!
De eerste week was er een van veel goed fietsweer en maximaal trainen. Dat ging ook nog eens echt lekker en ik kreeg dan ook van meerdere mensen te horen dat ik opvallend gemakkelijk fietste. Dat gevoel heb ik trouwens zelf ook wel. Het valt me makkelijk om een duurtraining van zo’n 4 uur te doen met flink wat behoorlijk intensief. Na afloop lekker moe maar zeker niet op. Nog een uurtje langer had ook wel gekund. Effe douchen en alle vermoeidheid lijkt al weer verdwenen.
Ook de tweede week begon lekker, dwz de eerste uren dan. Ik ging op donderdag voor minstens 4 uur op weg, lekker de heuvelrug in bij Doorn en dan zigzaggend er over heen t/m de Amerongense Berg. En daar gebeurde het: een ongelijke overgang naar klinkers en knak klonk het van onder mijn billen. Verder gebeurde er niets dus ik begin weer te trappen en voelde toen duidelijk dat mijn zadel aan de rechterkant ineens een stuk soepeler was geworden. Zadeldek gebroken! Gelukkig niet echt in tweeën dus ik kon nog wel doorfietsen. Richting Elst en via de Defensieweg tot Rhenen en vandaar naar Scherpenzeel en langs het Defensiekanaal terug naar Amersfoort. Mooie tocht lekker stevig doorgetrapt en er een goed gevoel aan overgehouden.
Dat zadel? Dat dacht ik de volgende ochtend even te vervangen…..maar zoals dat dan vaak gaat; een ongeluk komt nooit alleen….draaide bij het vast zetten van het vervangende zadel ook nog zomaar de schroefdraad van mijn zadelpen kapot. Ik zette nog niet eens kracht toen de metaalsplinters er al af kwamen. Shit happens!
Rest van het weekend niet meer gefietst, zadel ingeleverd bij de leverancier (slechts 2000km opgezeten) die het doorschuift naar de importeur. Kreeg daar niet echt een goed gevoel over maar laat ik eerst maar even afwachten wat het wordt voor ik iemand en/of een merk op mijn zwarte lijst ga zetten!
Dat ging niet helemaal volgens de kortste weg maar dat boeide nauwelijks want in Limburg kun je overal mooi fietsen dus het verhoogde de stemming alleen maar! 
Dus opgeven was geen optie! ook niet voor Marga die bepaald een mindere dag had. 
en wat foto's en ikzelf imiteerde wat Italianen die ik in de Maratona op de top van de berg hun fiets zag showen, reed wat rondjes en trok bewonderende blikken van teamgenoten en passanten naar mijn nieuwe Time VXR die vandaag voor het eerst echt naar buiten mocht. 
