Rick van Manen.
30 jaar geleden geboren in Utrecht.
Cameraman en vader van twee zoons.
De manier waarop ik in het team van S.I. Hoogland terecht ben gekomen is misschien wel de meest opzienbarende. Ik ben in het dagelijks leven sportjournalist bij RTV Utrecht. Vorig jaar kreeg ik de opdracht om een mini-documentaire te maken over de verrichtingen van de ploeg tijdens Alpe d'Huzes. (te bekijken op deze site)
Ik had slechts een voorwaarde. En dat was dat ik mijn racefiets mee mocht nemen. Want Alpe d'Huez stond bovenaan mijn lijstje van 'must-do beklimmingen' Natuurlijk ging de ploeg hiermee akkoord en voor ik het wist ging ik op de bewuste donderdag tussen het filmen door zelf op de fiets naar boven. Een onvergetelijke ervaring. Maar nog belangrijker; er ontstond die week een band voor het leven. En dat is toch iets unieks om als journalist mee te mogen maken.
Het ging zelfs zo ver dat ik een uitnodiging kreeg om de komende editie deel uit te maken van het team. Daar hoefde ik niet lang over na te denken.
Wielrennen is altijd een grote hobby van me geweest. Mijn vader was een fanatiek fietser. En samen hebben we op aardig wat plekken gereden. Van de Limburgse Cauberg en de Apennijnen in Italie tot de Ardennen en - wat dichter bij huis - een trainingsrondje om de Loosdrechtse Plassen. Mijn vader heeft vaak geroepen dat ik bij een club moest gaan fietsen, maar angst om in een peloton te rijden en daarbij te vallen weerhield me daarvan. Na 6 jaar wedstrijdzwemmen besloot ik op 12-jarige leeftijd te gaan honkballen. Het gevolg: een kapot gegooide schouder... Maar het was het waard.
Daardoor heb ik wel de racefiets weer uit de kast gehaald. En het plezier op de fiets is eigenlijk nooit weggegaan.
Alpe d'Huzes heeft, naast het fietsaspect, een grote aantrekkingskracht op mij, omdat ik inmiddels om me heen aardig wat te maken heb gehad met de ziekte kanker. Natuurlijk door de indrukwekkende ervaringen en verhalen afgelopen keer bij Alpe d'Huzes.
Maar er zijn ook persoonlijke redenen, zoals ieder die heeft. Mijn vader onderging onlangs een behandeling tegen prostaatkanker. Begin dit jaar overleed mijn collega verslaggever Jelle Keuning, na een kort ziekbed, veel te jong aan deze vreselijke ziekte. En de oom van mijn vriendin (een medisch wonder) houdt zich al jaren kranig staande, nadat hij ooit te horen kreeg dat hij nog maar een paar weken te leven had. Je realiseert je dan maar een ding: het kan alle kanten uitgaan met deze ziekte. Samen kunnen wij het verschil maken. En opgeven is inderdaad geen optie!
Rick van Manen. 
Maar er zijn ook persoonlijke redenen, zoals ieder die heeft. Mijn vader onderging onlangs een behandeling tegen prostaatkanker. Begin dit jaar overleed mijn collega verslaggever Jelle Keuning, na een kort ziekbed, veel te jong aan deze vreselijke ziekte. En de oom van mijn vriendin (een medisch wonder) houdt zich al jaren kranig staande, nadat hij ooit te horen kreeg dat hij nog maar een paar weken te leven had. Je realiseert je dan maar een ding: het kan alle kanten uitgaan met deze ziekte. Samen kunnen wij het verschil maken. En opgeven is inderdaad geen optie! 